Yarım saat sonra taze ekmek kokusu etkisini gösterdi ve ufak ufak yiyecekler tırtıklanmaya başladı. Daha öğlen olmadan pazardan aldığımız taze ekmek, peynirler, domates ve salatalıklar bitmişti. Rüzgar arttıkça tekne hızlandı. İki buçuk saat sonra Tuzla'daki Mercan koyuna gelmiştik. 
Tuzla'da yelkenleri indirip dalgakıranın yakınındaki bir tonoza bağlandık. Yaklaşık bir saat denize girip çıktık ve keyif yaptık. Mercan koyu hem temiz hem de sakindi. Antik dalgakıranın ve limanın hikayelerini yabancı dostlarımıza uzun uzun anlattık. 
Cuma akşamı Engin'le birlikte teknenin yeni başıstralyasını taktık. Bir ucu pres sıkma (swage) diğer ucu norsemen bağlantı olan 8mm'lik paslanmaz çelik tele genoa sarma sisteminin tamburunu, raylarını ve diğer parçalarını takıp pontonun üzerinde birleştirdik. Engin direğe tırmanıp başıstralyanın tepesini yukarı bağladı. Ardından çarmıhları ve kıçıstralyayı gevşetip başıstralyanın altını bağladık. Bu işlemden sonra teknenin arma ayarlarını eski haline getirdik. 
Cumartesi günü Poyraz havada annem ve babamla birlikte Kalamış'tan yelken basıp Burgazada'da Kalpazankaya'ya geldik. Melike ve Orçun ise bisikletlerini alıp motorla adaya geldiler. Kalpazankaya Restaurant'ta buluştuk. Harika bir sinarit yedikten sonra tekneye geçtik. Denize girip yüzdükten sonra akşamüstü kuvvetlenen Poyraz'da Kalamış'a geri döndük.
Feyza, Mia, Noam ve ben akşamüstü Sarayburnu'na seyir yapmak için Kalamış marinada buluştuk. Temmuz ayında neredeyse her akşam olduğu gibi Poyraz 20-25 knot esiyordu. Hava hafif bulutluydu. Boğaz'ı geçerken hem gemi trafiği, hem rüzgar ve dalgalar hem de muhteşem tarihi yarımada manzaraları herkesi epey heyecanlandırdı. 
Borusan'ın 'yelken festivali' şeklinde organize ettiği yarış bizim için Boğaz'da yelken yapma fırsatı oldu. Yarışa 'yelken tutkunları' sınıfında kaydolduk. Cumartesi günü Dolunay ve ben tekneyi Yalova'dan Kalamış'a koyu bir sis içinde epey maceralı bir şekilde ama neyseki salimen getirdik. (Bu macera ayrı bir yazının konusu olacak.)
Bizim haritaların önünde epey vakit geçirdiğimizi ve üzerindeki resimlerle yazıları çözmeye çalıştığımızı gören bir görevli masasının içinden biri Türkçe biri İngilizce olmak üzere iki broşür çıkarıp sanki hazinenin kendisini veriyormuşçasına ciddi bir ifadeyle elimize teslim etti. Serginin daha iki hafta devam edeceğini ancak neredeyse hiç broşür kalmadığını ekledi. Poster talebimiz ise malesef reddedildi. Ancak Dolunay vazgeçmeden müzedeki bütün dükkanlara sorup sonunda bir çekmeceden aynı önem ifadesiyle çıkarılan posteri itinayla teslim aldı.
